δεν προσδιορίζεται κάποια ακολουθία ή συγκεκριμένο συντακτικό εκτέλεσης του καθήκοντος στο σύνολό του. Επομένως, ο διάλογος μπορεί να θεωρηθεί ως το τμήμα εκείνο της διεπαφής χρήστη που αναλαμβάνει και διεκπεραιώνει την ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω ενός κοινά αποδεκτού μέσου (ή πρωτοκόλλου).
Κατά καιρούς έχουν αναπτυχθεί διάφορα μοντέλα περιγραφής του διαλόγου στο γνωστικό αντικείμενο της επικοινωνίας ανθρώπου-μηχανής. Σήμερα, το πλέον διαδεδομένο μοντέλο είναι το μοντέλο συμβάντων (event model), το οποίο με διάφορες παραλλαγές έχει σχεδόν καθολική αποδοχή τόσο από την ερευνητική, όσο και από την εμπορική κοινότητα. Ωστόσο, πριν το εξετάσουμε λεπτομερώς θα αναφερθούμε συνοπτικά σε άλλα μοντέλα προκειμένου να αποκτήσουμε μια εμπεριστατωμένη άποψη για το διάλογο στην επικοινωνία ανθρώπου-μηχανής.
Μια πρώτη προσέγγιση στην ανάπτυξη μοντέλων διαλόγου ήταν η χρήση γραμματικών κανόνων. Στη βασική της εκδοχή η τεχνική προσφέρει μια άποψη για την κατανόηση της συμπεριφοράς του χρήστη που βασίζεται στην ανάλυση της γλώσσας επικοινωνίας μεταξύ του χρήστη και του συστήματος.
Ωστόσο, σε αντίθεση με την περίπτωση της διαπροσωπικής επικοινωνίας όπου χρησιμοποιείται μία κοινή γλώσσα, στην επικοινωνία ανθρώπου-μηχανής υφίστανται δύο γλώσσες — μία που χρησιμοποιεί ο χρήστης για να εισάγει τα δεδομένα και μια που χρησιμοποιεί ο υπολογιστής για να παρουσιάσει τα δεδομένα.
Η χρήση των γραμματικών κανόνων είναι μια τεχνική που προέρχεται από την ανάλυση και μοντελοποίηση φυσικής γλώσσας και εφαρμόστηκε καταρχήν για να περιγράψει το διάλογο σε μια γλώσσα εντολών (command language). Η γλώσσα εντολών αποτελεί τον πιο παλιό τρόπο αλληλεπίδρασης. Οι εντολές μπορεί να είναι λέξεις ή συνδυασμοί πλήκτρων, ενώ ο χρήστης πρέπει να θυμάται τις εντολές (ενθύμηση αντί αναγνώριση) κάτι που μπορεί να ισχύει για έμπειρους χρήστες οι οποίοι μπορούν να εκτελέσουν γρήγορα σύνθετες λειτουργίες (π.χ. del *.exe). Παρακάτω εξετάζουμε τις πιο ενδεικτικές τεχνοτροπίες που αναπτύχθηκαν για την προδιαγραφή διεπαφών χρήστη και οι οποίες είναι βασισμένες σε γραμματικούς κανόνες.
Υπήρξαν διάφορες εκδοχές της τεχνικής με πιο διαδεδομένη τη μορφή Backus Naur Form (BNF) που παρουσιάστηκε αρχικά από τον John Backus και στην συνέχεια βελτώθηκε από τον Peter Naur (Naur and Backus, 1960; Naur, 1963).