προσδιορισμό του αντικειμένου και στη συνέχεια προσδιορισμό της λειτουργίας που προορίζεται να εφαρμοστεί στο αντικείμενο (βλέπε style2 στο Σχήμα 2 - 18). Επιπλέον, οι κανόνες στο Σχήμα 2 - 18 προσδιορίζουν τις επιτρεπτές τιμές που μπορούν να πάρουν οι συνιστώσες του διαλόγου object και function. Έτσι, συνοψίζοντας, μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ο διάλογος που περιγράφεται στο Σχήμα 2 - 18 υποστηρίζει δύο καθήκοντα, αυτά της διαγραφής (del) και της μετονομασίας (ren) ενός αρχείου σε δεδομένο κατάλογο του υπολογιστή του χρήστη.
Υπήρξαν επίσης προσπάθειες με στόχο την επέκταση της μορφής BNF προκειμένου να μπορέσουν οι σχεδιαστές να προδιαγράψουν με μεγαλύτερη ακρίβεια τη διαδραστική συμπεριφορά χρηστών με διαφόρων τύπων διεπαφές. Ενδεικτικότερες αυτών ήταν αρχικά η προσπάθεια του Reisner (Reisner, 1983) για την ανάπτυξη μιας γραμματικής καθηκόντων-χειρισμών (Task Action Grammar-TAG) και η τεχνική User Action Notation (UAN), η οποία και έγινε ιδιαίτερα δημοφιλής στην ΕΑΥ.
Ένα σημαντικό χαρακτηριστικό των γραμματικών κανόνων BNF είναι ότι αναπαριστούν μόνο τις πράξεις του χρήστη και όχι την αντίληψη του χρήστη για τις αντιδράσεις του συστήματος. Ο Reisner επέκτεινε τις βασικές περιγραφές του μοντέλου για να αντιμετωπίζουν το παραπάνω πρόβλημα εισάγοντας «ενέργειες ανεύρεσης πληροφορίας» στη γραμματική. Η γραμματική καθηκόντων-χειρισμών (Task-Αction Grammar, TAG) που πρότεινε προσπαθεί να αντιμετωπίσει μερικά από τα προβλήματα αυτά παραμετροποιώντας τους κανόνες της γραμματικής ώστε να δίδεται έμφαση στη συνέπεια και να περιγράφεται η αντίληψη του χρήστη για τον κόσμο. Η συνέπεια που επιτυγχάνεται με τη γραμματική αυτή φαίνεται στο παρακάτω παράδειγμα προδιαγραφής των εντολών του UNIX cp, mv, και ln, οι οποίες υπό μορφή BNF θα περιγράφονταν όπως στον Πίνακας 2 - 51. Μετασχηματίζοντας τους παραπάνω κανόνες BNF σύμφωνα με τη γραμματική TAG έχουμε την προδιαγραφή του Πίνακας 2 - 6.
| 'mv' + ονόματα-αρχείων + υποκατάλογο
Link ::= 'ln' + όνομα-αρχείου + όνομα-αρχείου
| 'ln' + ονόματα-αρχείων + υποκατάλογος