του ποντικού από την επιτραπέζια επιφάνεια. Συγκρίνοντας το Σχήμα 2 - 11 και το Σχήμα 2 - 12 παρατηρούμε ότι κάθε συσκευή έχει μια κατάσταση στην οποία η άλλη συσκευή δεν μπορεί να βρεθεί ποτέ. Ωστόσο, όπως φαίνεται στο Σχήμα 2 - 13, μια πινακίδα σχεδίασης με γραφίδα (graphics tablet with stylus) υποστηρίζει και τις τρεις καταστάσεις. Οι καταστάσεις 0 και 1 επιτυγχάνονται όπως στην περίπτωση της απλής πινακίδας (βλέπε Σχήμα 2 - 12). Η αλλαγή κατάστασης από S1 σε S2 προκύπτει από διαφοροποίηση της εφαρμοζόμενης πίεσης ή μέσω ενός διακόπτη ενσωματωμένου στη γραφίδα, που ενεργοποιείται με ένα δάκτυλο του χεριού.
ΜΑν και το μοντέλο των τριών καταστάσεων αποτελεί μια καλή αφαιρετική προσέγγιση της λειτουργίας πολλών συσκευών εισόδου, υπάρχουν περιπτώσεις συσκευών που το μοντέλο δεν μπορεί περιγράψει χωρίς προσαρμογές που αναιρούν την απλότητα που το χαρακτηρίζει (π.χ. ένα ποντίκι με περισσότερα από ένα κουμπιά το οποίο απαιτεί πολλές καταστάσεις S2 βάσει του μοντέλου).
Μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση με έμφαση στη μορφολογία των συσκευών εισόδου και τη σημασιολογική ανάλυση του σχεδιαστικού τους χώρου παρουσιάστηκε από τους Card, Mackinlay, και Robertson (1991). Η
προσπάθεια αυτή, όπως οι ίδιοι οι συγγραφείς αναγνωρίζουν, αποσκοπεί στην κατανόηση της πληθώρας των συσκευών εισόδου μέσα από το πρίσμα ενός παραμετρικά προσδιορισμένου σχεδιαστικού χώρου — δηλαδή ενός σχεδιαστικού χώρου αποτελούμενου από παραμέτρους των οποίων ο συνδυασμός οδηγεί ή περιγράφει είτε κατηγορίες, είτε μεμονωμένες συσκευές εισόδου. Με τον τρόπο αυτό οι διάφορες συσκευές μπορούν και απεικονίζονται υπό μορφή σημείων του σχεδιαστικού χώρου.
Η μορφολογική προσέγγιση εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην επικοινωνία ανθρώπου-υπολογιστή και, ειδικότερα, στη σχεδίαση διεπαφών χρήστη από τον Mackinlay το 1986, στα πλαίσια της διδακτορικής του διατριβής στο πανεπιστήμιο του Stanford. Τότε, η τεχνική είχε εφαρμοστεί για την αυτόματη παραγωγή γραφικών διεπαφών για την παρουσίαση στατιστικών δεδομένων. Για το σκοπό αυτό είχαν χρησιμοποιηθεί δεδομένα της ανθρώπινης ψυχολογίας που επέτρεπαν την επιλογή της πλέον κατάλληλης παρουσίασης από ένα πλήθος υποψηφίων για την σωστή απόδοση των δεδομένων. Λίγα χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα το 1990, η μορφολογική προσέγγιση εφαρμόζεται από τους Mackinlay, Card, και Robertson (1990) στην προσπάθειά τους να αναλύσουν το σχεδιαστικό χώρο συσκευών εισόδου.
