Copy ::= 'cp' + όνομα-αρχείου + όνομα-αρχείου
| 'cp' + ονόματα-αρχείων + υποκατάλογος
Μove ::= 'mv' + όνομα-αρχείου + όνομα-αρχείου
Χειρισμός-αρχείου [λειτουργία] := εντολή[λειτουργία] + όνομα-αρχείου + όνομα-αρχείου | εντολή[λειτουργία] + ονόματα-αρχείων + υποκατάλογος εντολή[λειτουργία = Copy] := 'cp' εντολή[λειτουργία = Move] := 'mv' εντολή[λειτουργία = Link] := 'ln'
Είναι προφανές ότι η μέτρηση της πολυπλοκότητας της γλώσσας βασισμένη στην περιγραφή σε TAG είναι περισσότερο ρεαλιστική όσο αφορά τη δυσκολία εκμάθησης και λειτουργίας από την απλή περιγραφή σε BNF.
Η τεχνική UAN (User Action Notation) αναπτύχθηκε από τον Rex Hartson και τους συνεργάτες του στις αρχές της δεκαετίας του ’90 σε μια προσπάθεια ανάπτυξης μιας τεχνοτροπίας που θα επέτρεπε στους σχεδιαστές να περιγράψουν και να προδιαγράψουν τη δυναμική συμπεριφορά μιας γραφικής διεπαφής χρήστη, συνδυάζοντας έννοιες και πληροφορίες που συνήθως εμφανίζονται σε μοντέλα καθηκόντων χρήστη (task models). Συγκεκριμένα, η τεχνική UAN αποσκοπούσε στην αναπαράσταση της διαδραστικής συμπεριφοράς χρηστών κατά την εκτέλεση ασύγχρονων καθηκόντων με διεπαφές απευθείας χειρισμού (Hartson et al., 1990; 1993). Η τεχνική εστιάζει σε αυτά που εκτελεί ένας χρήστης και στους χειρισμούς του προκειμένου να υλοποιήσει βασικά καθήκοντα.
Στην τεχνική UAN η διεπαφή αντιπροσωπεύεται σαν ένα σύνολο προδιαγραφών που οριοθετούν μια ιεραρχική δομή ασύγχρονων καθηκόντων χρήστη, όπου η αλληλουχία ενεργειών κάθε καθήκοντος είναι ανεξάρτητη από την αντίστοιχη αλληλουχία ενεργειών άλλων καθηκόντων. Επιπλέον, η τεχνική UAN προσφέρει και έναν αριθμό από τελεστές (operators) οι οποίοι περιγράφουν τις χρονικές σχέσεις ανάμεσα στα καθήκοντα. Μια προδιαγραφή UAN είναι συνήθως δομημένη σε δυο μέρη: