Στη συνέχεια, επιλέγει με τη δεικτική συσκευή ένα σημείο για κέντρο του κύκλου και μετακινεί τη δεικτική συσκευή προς ένα άλλο σημείο, που ορίζει ένα σημείο της περιφέρειας του κύκλου. Καθώς κινεί τη συσκευή, εμφανίζεται μια ελαστική αναπαράσταση (rubber band) ενός κύκλου, που ακολουθεί τη δεικτική συσκευή. Μόλις επιλέξει το σημείο της περιφέρειας που επιθυμεί, ο κύκλος σχεδιάζεται και επανερχόμαστε στην αρχική κατάσταση, εξερχόμενοι από τη λειτουργία <σχεδίαση κύκλου> (βλέπε Σχήμα 2 - 21).

Στο διάγραμμα, οι δράσεις του χρήστη ή της εφαρμογής συνδυάζονται με καταστάσεις. Συγκεκριμένα, η πραγματοποίηση μιας κατάστασης συνεπάγεται δέσμη δράσεων. Οι δράσεις αφορούν είτε τι κάνει ο χρήστης, είτε λειτουργίες της εφαρμογής (του υπολογιστή). Δράσεις που εκτελεί ο χρήστης αφορούν το χειρισμό των συσκευών εισόδου δεδομένων και, συγκεκριμένα, του ποντικιού. Δράσεις που εκτελεί ένας υπολογιστής στην περίπτωση του παραδείγματος του κύκλου είναι μεταξύ άλλων «κατάγραψε το κέντρο του κύκλου», «κατάγραψε την ακτίνα», «σχεδίασε τον κύκλο». Με παρόμοιο τρόπο θα μπορούσαμε να μοντελοποιήσουμε τον διάλογο κατασκευής και άλλων γεωμετρικών σχημάτων (π.χ. της γραμμής) καταλήγοντας με τον τρόπο αυτό σε ένα δικτυωτό διάγραμμα καταστάσεων της μορφής που εμφανίζεται στο Σχήμα 2 - 22.

Τα διαγράμματα καταστάσεων αποτελούν ακόμη και σήμερα μια ιδιαιτέρως δημοφιλή τεχνική. Ένα από τα πλεονεκτήματά τους είναι ότι η ανάγνωσή τους είναι εύκολη ενώ διευκολύνουν την ανακάλυψη σχεδιαστικών λαθών. Σε περιπτώσεις πολύπλοκων διεπαφών μπορεί να γίνουν πολύ σύνθετα, οπότε συνηθίζεται να διασπώνται σε επιμέρους τμήματα, δομημένα ιεραρχικά. Στις περιπτώσεις αυτές ένα βέλος μπορεί να αντικατασταθεί από μια κλήση σε ένα άλλο διάγραμμα. Ειδική περίπτωση είναι αυτή όπου ένα διάγραμμα καλεί τον

εαυτό του (αναδρομικότητα), οπότε και ονομάζεται αναδρομικό δικτυωτό διάγραμμα μετάβασης. Στα μειονεκτήματα της τεχνικής καταγράφονται η δυσκολία που παρουσιάζουν για συντακτική ανάλυση, καθώς και το κόστος ανάπτυξης και συντήρησής τους.