Το αποτέλεσμα ενός διαχειριστή συμβάντων μπορεί να είναι η εκτέλεση ενός υπολογισμού, η παραγωγή ενός συμβάντος, η κλήση μιας ρουτίνας της εφαρμογής, καθώς και η δημιουργία νέων ή η καταστροφή υπαρχόντων διαχειριστών συμβάντων (βλέπε Σχήμα 2 - 28). Η ακριβής συμπεριφορά ενός διαχειριστή συμβάντων καθορίζεται από ένα πρότυπο (template), το οποίο ορίζει τις παραμέτρους του διαχειριστή συμβάντων, τις τοπικές (local) μεταβλητές, τα συμβάντα που μπορεί να διαχειρίζεται ο συγκεκριμένος διαχειριστής, και τις διαδικασίες (procedures) που επεξεργάζονται τα συμβάντα. Ο βασικός αλγόριθμος υλοποίησης του μοντέλου συμβάντων συνοψίζεται στο Σχήμα 2 - 29.
Σε σύγχρονα γραφικά (παραθυρικά) περιβάλλοντα χρήσης, ο αλγόριθμος στο Σχήμα 2 - 29 λειτουργεί ως εξής: Μόλις ο χρήστης εκτελέσει κάποια δράση όπως πίεση κουμπιού, κίνηση ποντικιού κ.ο.κ., «γεννιέται» ένα συμβάν και διαβιβάζεται . Το περιβάλλον (λειτουργικό σύστημα) κάνει δύο ενέργειες.
Πρώτα μεταφράζει το συμβάν σε τυποποιημένο μήνυμα και στη συνέχεια διαβιβάζει το μήνυμα στον κατάλληλο παραλήπτη — συνήθως το διαχειριστή συμβάντων του τρέχοντας παράθυρου. Τέλος, ο παραλήπτης αντιδρά εκτελώντας τη λειτουργία που έχει οριστεί για το συγκεκριμένο μήνυμα.
Το μοντέλο συμβάντων έχει επικρατήσει σήμερα έναντι άλλων μοντέλων και επειδή είναι απλό αλλά και επειδή μπορεί να υποστηρίξει πολυνηματικούς (multi-threaded) διαλόγους τους οποίους άλλα μοντέλα αδυνατούν να υποστηρίξουν. Πολυνηματικός είναι ο διάλογος που επιτρέπει στο χρήστη να συμμετέχει ταυτόχρονα σε πολλούς διαφορετικούς και αλληλοεξαρτώμενους διαλόγους.