αποτελέσματα των πράξεων τους μέσω της ερμηνείας των εικόνων ή των συμβόλων που παράγονται (βλέπε Σχήμα 2 - 1). Οι εικόνες ή τα σύμβολα αυτά γίνονται αντιληπτά από το χρήστη μέσω των αισθητηρίων οργάνων και στη συνέχεια ερμηνεύονται για να συντελέσουν στην αξιολόγηση της κατάστασης και στην εκτέλεση άλλων (νέων) καθηκόντων.
Μια υπολογιστική συσκευή όπως ο Η/Υ λειτουργεί εντελώς διαφορετικά από τον άνθρωπο. Καταρχήν, τα ερεθίσματα τα οποία δέχεται μια μηχανή προέρχονται κυρίως από τις συνδεδεμένες συσκευές εισόδου. Μέσω τέτοιων συσκευών ο χρήστης χειρίζεται αντικείμενα και μεταφέρει εντολές προς την εφαρμογή. Επίσης, μια υπολογιστική μηχανή επεξεργάζεται επί το πλείστον αριθμητικά δεδομένα σε αντίθεση με το μοντέλο επεξεργασίας δεδομένων του ανθρώπου που είναι συμβολικό. Τέλος, σε αντίθεση με τον άνθρωπο, μια υπολογιστική μηχανή προσφέρεται και πραγματοποιεί σύνθετες πράξεις αριθμητικών δεδομένων, τα αποτελέσματα των οποίων παρουσιάζει στη συνέχεια στο χρήστη μέσω των συσκευών εξόδου.
Από τα παραπάνω γίνεται προφανές ότι σε μεγάλο βαθμό η διεπαφή χρήστη-υπολογιστή αφορά τη γεφύρωση του χάσματος που χαρακτηρίζει την επικοινωνία ανθρώπων και υπολογιστικών μηχανών. Υπό αυτή την έννοια μπορεί να νοηθεί είτε ως μια τεχνητή γλώσσα (δηλαδή εργαλείο επικοινωνίας)
είτε ως ένας μεταφραστής που αναλαμβάνει να μετατρέπει μηνύματα από μια γλώσσα αναφοράς (source domain language) σε μια άλλη γλώσσα στόχου (target domain language).
Παραδοσιακά, η αλληλεπίδραση ανθρώπου-υπολογιστή θεωρήθηκε και εξετάστηκε ως μια αμιγώς οπτική διαδικασία, χαρακτηρίζοντας με τον τρόπο αυτό και το κυρίαρχο κανάλι επικοινωνίας αλλά και το εύρος των διαδραστικών φαινομένων. Ωστόσο, όπως ήδη αναφέραμε, θα ήταν λάθος είτε να περιορίσουμε την έννοια της αλληλεπίδρασης μόνο σε ό,τι αφορά την οπτική ανταλλαγή μηνυμάτων, είτε να θεωρήσουμε ότι η μετατροπή σε μη οπτική αλληλεπίδραση είναι απλώς θέμα «αντιστοίχισης» μιας οπτικής παράστασης μέσω μη οπτικών δομών. Όπως θα διαπιστώσουμε στη συνέχεια, είναι δυνατόν να σχεδιαστούν άλλες μορφές αλληλεπίδρασης, μη οπτικές, που άλλοτε αντικαθιστούν την οπτική αλληλεπίδραση και άλλοτε λειτουργούν συμπληρωματικά.