Έτσι, παραδείγματος χάριν, μια οντότητα όπως είναι το έγγραφο θα πρέπει να μπορεί να αποστέλλεται, να παραλαμβάνεται, να αποθηκεύεται σε ένα φάκελο, κ.τ.λ. Η μετάβαση από ένα εννοιολογικό μοντέλο όπως αυτό στο Σχήμα 2 - 32 σε ένα διαδραστικό περιβάλλον χρήσης που να υπακούει ή να ενσωματώνει τις βασικές έννοιες του μοντέλου δεν είναι απλό ζήτημα. Στην περίπτωση των γραφικών διεπαφών όπως τις γνωρίζουμε σήμερα, η μετάβαση αυτή οδήγησε καταρχήν στην απόδοση που συνόδευε τα πρώτα συστήματα (βλέπε Κεφάλαιο 1), αλλά και άλλες λιγότερο ή περισσότερο συμβολικές.
Στην κατηγορία των συμβολικών αποδόσεων περιλαμβάνονται και σύγχρονες εκδόσεις όπως αυτή των Windows και άλλων βιβλιοθηκών με υλοποιημένες κλάσεις διαδραστικών αντικειμένων. Θα πρέπει όμως να τονίσουμε ότι η συμβολική απόδοση του γραφείου, αν και εξακολουθεί να εκφράζει την κυρίαρχη σχεδιαστική άποψη, δεν ήταν η μόνη που μελετήθηκε. Παράδειγμα εναλλακτικής απόδοσης ήταν η χρήση ιδεογράμματος όπως αυτό του Σχήμα 2 - 33, το οποίο μελετήθηκε από ερευνητές (βλέπε Miller and Stanney 1997) όσον αφορά την ευχρηστία και τη συγκριτική του απόδοση σε σχέση με τη συμβολική απόδοση της μεταφοράς. Μια προσεκτική ανάλυση των δύο εναλλακτικών διαδραστικών εκδόσεων του γραφείου οδηγεί στο συμπέρασμα ότι οι διαφορές τους συνίστανται κυρίως στα διαδραστικά αντικείμενα που συνθέτουν τις δύο διεπαφές και τις τεχνικές αλληλεπίδρασης που υποστηρίζουν. Όπως θα διαπιστώσουμε σε επόμενα κεφάλαια του παρόντος τόμου, οι έννοιες των διαδραστικών αντικειμένων και των τεχνικών αλληλεπίδρασης είναι θεμελιακές για την κατανόηση των σύγχρονων διεπαφών.
Η μεταφορά του «δωματίου» έχει κατά το παρελθόν συζητηθεί και μελετηθεί από ερευνητές του κλάδου της επικοινωνίας ανθρώπου μηχανής. Μια αρχική προσέγγιση υπήρξε η ανάπτυξη ενός διαχειριστή παραθύρων βασισμένου στην ιδέα του δωματίου από τους Henderson και Card (1986). Στη συνέχεια, όπως θα δούμε και παρακάτω, υπήρξαν και άλλες προσπάθειες χωρίς όμως να γίνουν ευρύτερα γνωστές ή αποδεκτές οι σχεδιαστικές ιδέες που προέβαλλαν. Στις εργασίες αυτές τα δωμάτια που μελετούνται είναι συνήθως αντίστοιχα των φυσικών δωματίων που συναντάμε σε ένα χώρο, όπως παραδείγματος χάριν γραφεία εταιρειών, γραφεία συνεδριάσεων, χώροι διαλείμματος, επικοινωνίας, κ.τ.λ. Επομένως, εξετάζονται ως οριοθετημένοι χώροι που ενεργούν ως υψηλού επιπέδου αντικείμενα συμπερίληψης (top-level containers) των οποίων τα φυσικά όρια προσδιορίζονται από τοιχώματα.
