διακόπτη απαιτεί περιστροφική κίνηση (σε έναν υποθετικό άξονα z παράλληλο προς το επίπεδο). Ο διακόπτης παίρνει συνεχείς τιμές από ένα πεδίου ορισμού [0ο…90ο] και μέσω της συνάρτησης λ(ω) τις αντιστοιχίζει σε ένα και μόνο ένα στοιχείο-τιμή της διατεταγμένης ακολουθίας {0,45,90}. Αντίθετα, ο διακόπτης επιλογής θερμοκρασίας απαιτεί γραμμική κίνηση, πάνω ή κάτω, για την αύξηση ή μείωση της θερμοκρασίας. Υποθέτουμε ότι η μετακίνηση αυτή κατά μία μονάδα έχει ως αποτέλεσμα τη μεταβολή της θερμοκρασίας κατά 5° C.
Συνοψίζοντας, αξίζει να σημειώσουμε ότι με τα εργαλεία της μορφολογικής προσέγγισης στην ανάλυση του σχεδιαστικού χώρου συσκευών εισόδου είναι δυνατόν να μελετήσουμε ένα ευρύτατο φάσμα συσκευών εισόδου και να κατανοήσουμε τις βασικές τους διαφορές. Επίσης, είναι δυνατό να συνθέσουμε νέες τεχνικές αλληλεπίδρασης, που δεν υποστηρίζονται από υπάρχοντα σχέδια. Τέλος, η μορφολογική προσέγγιση προσφέρει ένα εργαλείο ενοποίησης προηγούμενων ερευνών στον τομέα της ανάλυσης συσκευών εισόδου, κάτι που την καθιστά ιδιαίτερα χρήσιμη και πολύτιμη. Ενδεικτικά αναφέρουμε την αντιστοίχιση μεταξύ των στοιχειωδών τεχνικών (π.χ. περιστροφή, θέση) στο μοντέλο των Foley, Wallace, και Chang και στον αντίστοιχο τελεστή χειρισμού στο μοντέλο των Card, Mackinlay, και Robertson.
Πέρα των παραπάνω επίσημων ή ημιεπίσημων μοντέλων, έχουν υπάρξει πληθώρα εμπειρικών μελετών από μελετητές ανθρωπίνων παραγόντων με στόχο τη συγκριτική-πειραματική ανάλυση και ταξινόμηση συσκευών εισόδου. Σήμερα είναι ευρέως αποδεκτό ότι, γενικά, οι συσκευές εισόδου μπορούν να ομαδοποιηθούν σε διάφορες κατηγορίες ανάλογα με το ρόλο και τον τύπο χειρισμού των δεδομένων εισόδου που επιτρέπουν. Συγκεκριμένα, συσκευές εισόδου μπορεί να «αντιλαμβάνονται» μία, δύο ή και τρεις διαστάσεις. Παραδείγματος χάριν τα ποτενσιόμετρα (potentiometers) και οι ροοστάτες (sliders) είναι προφανή παραδείγματα συσκευών που επιδέχονται χειρισμό σε μία διάσταση. Οι περισσότερες συσκευές εισόδου που χρησιμοποιούνται σε σύγχρονα υπολογιστικά συστήματα είναι συσκευές δύο διαστάσεων και ορισμένες, όπως το «γάντι δεδομένων» (data glove) των Zimmerman et al. (1987) και το «τρισδιάστατο ποντίκι» (3-D mouse) των Ware και Baxter (1989) είναι συσκευές τριών διαστάσεων.
Μια άλλη ταξινόμηση των συσκευών εισόδου γίνεται με βάση την κίνηση χειρισμού της συσκευής και του παράγωγου αποτελέσματος που αντιλαμβάνεται ο χρήστης. Για να γίνει κατανοητή η διάκριση, ας φανταστούμε το δρομέα σε μια τυπική οθόνη. Η κίνηση που εκτελεί είναι απλή κίνηση στο δισδιάστατο χώρο. Ωστόσο, η κίνηση αυτή του δρομέα μπορεί να προκληθεί με τουλάχιστον δύο διαφορετικούς τρόπους μέσω μιας συσκευής εισόδου. Ο ένας