Σχήμα 2 - 17: Διαχείριση μεταβλητής
εφαρμογή αντιστοιχίζει ένα αντικείμενο τύπου «ακροατής» (listener), το οποίο δέχεται και επεξεργάζεται τα γεγονότα ενός διαδραστικού αντικειμένου (βλέπε Σχήμα 2 - 17).
Το συντακτικό επίπεδο μελέτης της αλληλεπίδρασης αφορά κυρίως το διάλογο βάσει του οποίου διαδραστικά αντικείμενα συνδυάζονται και συντίθενται προκειμένου να υποστηρίξουν διαδραστικά καθήκοντα. Παραδείγματος χάριν, η διαγραφή ενός αντικειμένου προϋποθέτει συνδυασμό δύο διαδραστικών αντικειμένων, μίας εντολής που δηλώνει τον επιθυμητό χειρισμό (δηλαδή τη διαγραφή) και μιας επιλογής του αρχείου στο οποίο θα εφαρμοστεί ο χειρισμός. Ωστόσο, στο φυσικό επίπεδο που αφορά την αναγνώριση των δύο αντικειμένων και των χαρακτηριστικών τους όπως η παρουσίασή τους, η συμπεριφορά τους, τα γεγονότα που εκπέμπουν, οι διαθέσιμες συσκευές, δεν προσδιορίζεται κάποια ακολουθία ή συγκεκριμένο συντακτικό εκτέλεσης του καθήκοντος στο σύνολό του. Επομένως, ο διάλογος μπορεί να θεωρηθεί ως το τμήμα εκείνο της διεπαφής χρήστη που αναλαμβάνει και διεκπεραιώνει την ανταλλαγή μηνυμάτων μέσω ενός κοινά αποδεκτού μέσου (ή πρωτοκόλλου).
Κατά καιρούς έχουν αναπτυχθεί διάφορα μοντέλα περιγραφής του διαλόγου στο γνωστικό αντικείμενο της επικοινωνίας ανθρώπου-μηχανής. Σήμερα, το πλέον διαδεδομένο μοντέλο είναι το μοντέλο συμβάντων (event model), το οποίο με διάφορες παραλλαγές έχει σχεδόν καθολική αποδοχή τόσο από την ερευνητική, όσο και από την εμπορική κοινότητα. Ωστόσο, πριν το εξετάσουμε λεπτομερώς θα αναφερθούμε συνοπτικά σε άλλα μοντέλα προκειμένου να αποκτήσουμε μια εμπεριστατωμένη άποψη για το διάλογο στην επικοινωνία ανθρώπου-μηχανής.
Μια πρώτη προσέγγιση στην ανάπτυξη μοντέλων διαλόγου ήταν η χρήση γραμματικών κανόνων. Στη βασική της εκδοχή η τεχνική προσφέρει μια άποψη για την κατανόηση της συμπεριφοράς του χρήστη που βασίζεται στην ανάλυση της γλώσσας επικοινωνίας μεταξύ του χρήστη και του συστήματος.