Σχήμα 2 - 32: Μοντέλο οντοτήτων γραφείου
Ο χαρακτηρισμός μιας διεπαφής, όπως ήδη αναφέραμε προηγουμένως, αφορά το πώς αντιλαμβάνεται ο χρήστης το σύνολο του διαδραστικού συστήματος. Αυτό είναι σοβαρό σχεδιαστικό ζήτημα, όχι μόνο διότι επηρεάζει την ευχρηστία αλλά επειδή καθορίζει το σύνολο της αλληλεπίδρασης μεταξύ του συστήματος και των τελικών χρηστών του. Κατά το πρόσφατο παρελθόν έχουν υπάρξει διάφορες ερευνητικές προσπάθειες ανεύρεσης κατάλληλων μεταφορών για να χαρακτηρίσουν τη διαδραστικότητα σύγχρονων συστημάτων. Σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως θα διαπιστώσουμε και παρακάτω, οι προσπάθειες αυτές έτυχαν ιδιαίτερης αποδοχής τόσο από την ερευνητική όσο και από την εμπορική κοινότητα. Η περιήγησή μας θα αρχίσει συνοψίζοντας την πλέον διαδεδομένη χρήση μεταφοράς — αυτήν του επιτραπέζιου (desktop) υπολογιστή — και θα συνεχίσουμε με άλλες λιγότερο ή περισσότερο επιτυχημένες προσπάθειες.
Έτσι, παραδείγματος χάριν, μια οντότητα όπως είναι το έγγραφο θα πρέπει να μπορεί να αποστέλλεται, να παραλαμβάνεται, να αποθηκεύεται σε ένα φάκελο, κ.τ.λ. Η μετάβαση από ένα εννοιολογικό μοντέλο όπως αυτό στο Σχήμα 2 - 32 σε ένα διαδραστικό περιβάλλον χρήσης που να υπακούει ή να ενσωματώνει τις βασικές έννοιες του μοντέλου δεν είναι απλό ζήτημα. Στην περίπτωση των γραφικών διεπαφών όπως τις γνωρίζουμε σήμερα, η μετάβαση αυτή οδήγησε καταρχήν στην απόδοση που συνόδευε τα πρώτα συστήματα (βλέπε Κεφάλαιο 1), αλλά και άλλες λιγότερο ή περισσότερο συμβολικές.