προσπάθεια αυτή, όπως οι ίδιοι οι συγγραφείς αναγνωρίζουν, αποσκοπεί στην κατανόηση της πληθώρας των συσκευών εισόδου μέσα από το πρίσμα ενός παραμετρικά προσδιορισμένου σχεδιαστικού χώρου — δηλαδή ενός σχεδιαστικού χώρου αποτελούμενου από παραμέτρους των οποίων ο συνδυασμός οδηγεί ή περιγράφει είτε κατηγορίες, είτε μεμονωμένες συσκευές εισόδου. Με τον τρόπο αυτό οι διάφορες συσκευές μπορούν και απεικονίζονται υπό μορφή σημείων του σχεδιαστικού χώρου.

Η μορφολογική προσέγγιση εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στην επικοινωνία ανθρώπου-υπολογιστή και, ειδικότερα, στη σχεδίαση διεπαφών χρήστη από τον Mackinlay το 1986, στα πλαίσια της διδακτορικής του διατριβής στο πανεπιστήμιο του Stanford. Τότε, η τεχνική είχε εφαρμοστεί για την αυτόματη παραγωγή γραφικών διεπαφών για την παρουσίαση στατιστικών δεδομένων. Για το σκοπό αυτό είχαν χρησιμοποιηθεί δεδομένα της ανθρώπινης ψυχολογίας που επέτρεπαν την επιλογή της πλέον κατάλληλης παρουσίασης από ένα πλήθος υποψηφίων για την σωστή απόδοση των δεδομένων. Λίγα χρόνια αργότερα, και συγκεκριμένα το 1990, η μορφολογική προσέγγιση εφαρμόζεται από τους Mackinlay, Card, και Robertson (1990) στην προσπάθειά τους να αναλύσουν το σχεδιαστικό χώρο συσκευών εισόδου. Στη μελέτη αυτή, οι συγγραφείς βασίζονται σε δεδομένα προηγούμενων μελετών όπως αυτές του Foley και των συνεργατών του (Foley et al., 1984), και του Buxton (Buxton, 1990) – βλέπε προηγούμενα – για να οριοθετήσουν τις παραμέτρους ενός σχεδιαστικού χώρου για την ανάλυση συσκευών εισόδου.

Τα αποτελέσματα των παραπάνω για την περίπτωση των συσκευών εισόδου συνοψίζονται σε ένα σημασιολογικό μοντέλο του οποίου κεντρική ιδέα είναι ότι οι χειρισμοί συσκευών εισόδου μπορεί να θεωρηθούν ως προτάσεις σε μια τεχνητή αλλά επίσημη γλώσσα επικοινωνίας. Επομένως, είναι εφικτή η ανάλυση των δυνατών προτάσεων με μια δεδομένη συσκευή εισόδου με τη χρήση συνδυαστικών τελεστών. Έτσι, οι συγγραφείς οδηγούνται στην κατασκευή μιας γλώσσας που απαρτίζεται αφενός από ένα λεξικό των στοιχειωδών χειρισμών ή κινήσεων με μια συσκευή εισόδου και αφετέρου των βασικών τελεστών μέσω των οποίων οι κινήσεις αυτές μπορούν να συνδυαστούν για να δώσουν περισσότερο σύνθετες τεχνικές αλληλεπίδρασης. Αποτέλεσμα της ανάλυσης είναι η περιγραφή μιας συσκευής εισόδου ως διάταξης έξι παραμέτρων <M, In, S, R, Out, W> που είναι: