Προγραμματιστικό μοντέλο επικοινωνίας με την εφαρμογή Το τρίτο μέρος ενός αντικειμένου αλληλεπίδρασης αφορά την επικοινωνία του με το λειτουργικό μέρος ενός συστήματος. Συγκεκριμένα, η επικοινωνία αυτή καθορίζει τον τρόπο με τον οποίο το συγκεκριμένο αντικείμενο μεταφέρει τις δράσεις που επιδέχεται (από το χρήστη ή άλλο τμήμα) στο λειτουργικό τμήμα του συστήματος. Έχουν αναπτυχθεί διάφορες τεχνικές για τον σκοπό αυτό, και οι πλέον γνωστές αναλύονται παρακάτω.

Η ανάκληση διαδικασίας είναι μια τεχνική που αφορά στην κλήση μιας ρουτίνας (τμήμα κώδικα) της εφαρμογής (όχι της διεπαφής). Μια τέτοια ρουτίνα στην ουσία προσδιορίζει την αντίδραση της εφαρμογής σε ένα γεγονός ή χειρισμό του χρήστη. Η ρουτίνα ενεργοποιείται από παραμέτρους όταν υπάρξει αλληλεπίδραση του χρήστη με κάποιο διαδραστικό αντικείμενο, όπως παραδείγματος χάριν πίεση κουμπιού (PushButton press) ή κίνηση ποντικιού (Mouse move). Επομένως, η ανάπτυξη της διεπαφής αφορά την υλοποίηση «ρουτινών επιστροφής κλήσης» (callback routines) για τα αντικείμενα της διεπαφής./p>

Μια εναλλακτική τεχνική είναι αυτή των ενεργών μεταβλητών (active variables). Στο μοντέλο αυτό, αντί να καλείται κάποια ρουτίνα της εφαρμογής, συσχετίζεται το διαδραστικό αντικείμενο με μια μεταβλητή της εφαρμογής (βλέπε Σχήμα 2 - 16)./p>

Σχήμα 2 - 16: Διαχείριση μεταβλητής

Ένας ελεγκτής παρακολουθεί και αναλαμβάνει να ενημερώσει τη μεταβλητή (με νέα τιμή) κάθε φορά που η κατάσταση του διαδραστικού αντικειμένου αλλάζει ως αποτέλεσμα χειρισμού του αντικειμένου από το χρήστη και, αντίστροφα, να ενημερώσει το διαδραστικό αντικείμενο κάθε φορά που η μεταβλητή παίρνει νέα τιμή ως αποτέλεσμα εκτέλεσης υπολογιστικών βημάτων της εφαρμογής./p>

Μια πρόσφατη προσέγγιση είναι το μοντέλο γεγονότων, και μια ειδική έκδοσή του είναι το μοντέλο ανάθεσης (delegation-based model) που υποστηρίζεται από σύγχρονες γλώσσες όπως η Java. Στην περίπτωση αυτή, αντί της υλοποίησης μιας συνάρτησης επιστροφής κλήσης (callback function), η <