«Μίκη,
έχω διαβάσει τη ζωή σου. Γνωρίζω ότι η δική μου ζωή ήταν πιο εύκολη και ότι δεν ήμουν – σαν εσένα - γενναίος. Μάθαμε από τους πατεράδες μας να ονειρευόμαστε διαφορετικά πράγματα. Στη Νέα Ζηλανδία με γοήτευσαν από νωρίς τα φυτά και τα πουλιά του δάσους μιας όμορφης χώρας. Επηρεάστηκα εν μέρει από τον πανθεϊσμό του κόσμου των Μαορί, που ήταν φτιαγμένος από μύθους, πριν οι πρόγονοί μου έλθουν και μεταμορφώσουν την κουλτούρα τους. Η Κρήτη μού θυμίζει αυτό το είδος της αρχαίας προφορικής και ποιητικής ιστορίας της ζωής, μιας ζωής που βρίσκεται σε επαφή με τη φύση. Ίσως αυτό προσπαθώ να ανακτήσω όταν μελετώ τους τρόπους επικοινωνίας των βρεφών. Νομίζω ότι το σύμπαν μου ήταν πιο κοντά στη Γη από το δικό σου και, ίσως, πιο ορατό παρά ακουστό, τουλάχιστον ωσότου να ακούσω τη μουσικότητα που γαλουχεί την κίνηση της ζωής από τα γενοφάσκια της.

Θαυμάζω την αφοσίωσή σου και την αγάπη σου για ό,τι είναι ωραίο, παρ’ όλη την απάνθρωπη σκληρότητα που βίωσες. Με έχει εντυπωσιάσει η γενναιοδωρία σου, το χιούμορ και η ελπίδα σου, παρ’ όλες τις αδικίες που έχεις υποστεί. Αναγνωρίζω ότι μοιραζόμαστε ορισμένες αποκαλύψεις της παιδικής ηλικίας συναφείς με την ενέργεια της ζωής, και την κωμωδία της. Σε ευχαριστώ που μας αφηγήθηκες τις ανακαλύψεις σου.
Σε ευχαριστώ για την όμορφη τέχνη που δημιούργησες».

Colwyn Trevarthen (2007, σελ. 402).
 
image125


«Θα ήθελα να τελειώσω τις παρατηρήσεις μου εκφράζοντας την εκτίμησή μου στον δικό μας Μίκη Θεοδωράκη. Διότι ο Μίκης μάς ενέπνευσε να αναζητήσουμε και να δούμε τη βαθιά σύνδεση μεταξύ διαφορετικών και, καμιά φορά, συγκρουόμενων μορφών αρμονίας. Όπως λέει ο ίδιος «Πιστή αντανάκλαση της Συμπαντικής Αρμονίας βρίσκω στην αρμονική συνύπαρξη… μεταξύ απολλώνιου και διονυσιακού πνεύματος». Και τη βρίσκει όχι μόνο στην τέχνη αλλά και στη σκέψη και στη φιλοσοφία. Αυτή η αρμονία είναι δυναμική, όχι μια εξεζητημένη και στατική ουτοπία. Σε έναν τέτοιο κόσμο, η αναζήτηση της Συμπαντικής Αρμονίας είναι εκείνο που δίνει στόχο στη ζωή, ανεξάρτητα από το αν θα βρούμε αυτό που ψάχνουμε ή όχι. Βγάζω το καπέλο μου στον Μίκη διότι ζει, στη μουσική και στην καθημερινή ζωή, επιδιώκοντας με γενναιότητα την αναζήτηση αυτή».

Jerome Bruner (2007, σελ. 352).